ОБ АВТОРЕ

Скончыла філалагічны факультэт па спецыяльнасці "Выкладчык беларускай мовы, літаратуры і рыторыкі” ГрДУ імя Янкі Купалы ў 2009 годзе.

Асновы журналістыкі засвойвала на курсе нефармальнай адукацыі “Школа маладога журналіста-10”, якую арганізуе ГА “Цэнтр інфармацыйнай падтрымкі грамадскіх ініцыятыў “Трэці Сектар”.

Ад 2009 году супрацоўнічае з шэрагам беларускіх СМІ ("Газета Слонімская", "Наша Ніва", "Еўрапейскае радыё для Беларусі", радыё "Свабода",  “Белсат”).

Сябра Беларускай асацыяцыі журналістаў. 

Вы здесь

"Навінавы" лад жыцця: Зміцер Панкавец

Интервью

Mediakritika.by працягвае пытацца ў журналістаў-"навіншчыкаў", якімі крыніцамі інфармацыі яны карыстаюцца і што чытаюць у вольны час.

Адказвае Зміцер Панкавец, намеснік галоўнага рэдактара газеты “Наша Ніва”:

"У працоўны дзень у першую чаргу, канешне, я адкрываю сайт “Нашай Нівы”, пасля – радыё “Свабода”, <“Белта”, “Хартыі” і goals.by. Натуральна, сацыяльныя сеткі: «ВКОНТАКТЕ» і «Facebook» - праглядаю стужку.

Ідучы на працу, набываю газету “ПРЕССБОЛ”. “ПРЕССБОЛ” і goals.by – гэта хутчэй мае асабістыя зацікаўленасці, чым праца.

Калісьці карыстаўся rss-рыдэрам, але закінуў і больш не вяртаўся. Мне дапамагае Twitter. У ім зручна чытаць і дзяржаўныя ўстановы кшталту міліцыі, Дзяржпагранкамітэта, МНС, прэзідэцкай бібліятэкі і гэтай далей. У КДБ, шкада, пусты акаўнт.

У нас у рэдакцыі ёсць тэлевізар. Звычайна мы глядзім, калі Лукашэнка выступае: “Белта” ці “Інтэрфакс” могуць не ўсё перадаць, што пакажуць у эфіры. Таксама глядзім навіны па “БТ” а 15-й гадзіне: у гэты час ужо добры рэпартаж робяць пра тое, што рабіў Лукашэнка за дзень.

Яшчэ па рэдакцыйным тэлевізары гляджу спорт. Дома я ўжо гадоў шэсць жыву без тэлевізара і абсалютна не камплексую з гэтай нагоды.

Я газет не падпісваю, карыстаюся тым, што выпісвае рэдакцыя. Праглядаю кожны нумар “Савецкай Беларусі”, “Народнай Волі”, радзей –“Белгазету” і “Звязду”.

Стараюся сачыць за публікацыямі спартовага журналіста Сяргея Новікава, Марыны Коктыш.

З лакальных СМІ праглядаю толькі тады, калі перадрукоўку з іх зробіць “Хартыя” ці “Салідарнасць”. Хіба, адзіны сайт, на які трапляю, з-за таго, што яны вельмі актыўныя на «Facebook», - “Народныя навіны Віцебска”. Я сам з Барысава, але барысаўскія сайты праглядаю вельмі рэдка. Гэта, канешне, мне ў дакор.

Мне здаецца, у беларускай журналістыцы ёсць праблемы з якаснымі міжнароднымі аглядальнікамі. Можна сачыць праз заходныя рэсурсы, калі ведаеш мовы, альбо расейскія. Я праглядаю inosmi.ru, “Коммерсентъ» (у ім у асноўным палітыка ў СНД).

Апрача “ВКОНТАКТЕ” і “Facebook”, я маю акаўнт у “Одноклассниках». Сацыяльныя сеткі - проста каласальная крыніца інфармацыі. Калі да нас у рэдакцыю прыйшлі з КДБ з ператрусам (28 снежня 2010 года), я адразу напісаў у “Facebook” гэтае паведамленне – мне не трэба было тэлефанаваць калегам. Усе адразу пабачылі, што ў нас адбываецца.

Радыё фактычна не слухаю. Калі прыязджаю да мамы, у яе якое-небудзь радыё Unistar” грае фонам.

Па аўторках, калі мы працуем над выпускам друкаванай газеты, я толькі з раніцы праглядаю сайты і наступны раз толькі гадзін у 19 магу зайсці ў сеціва.

Увечары чытаю больш літаратуры. Цяпер у мяне тры недачытаныя кнігі: амерыканскі пісьменнік Томас Пінчан, ісландскі аўтар Холдар Лакснэс і Мо Янь -  “Большая грудь, широкий зад».

Пад час адпачынку няма дня, калі б я не зайшоў у інтэрнэт і не праманіторыў асноўныя сайты. Мяне стаміла б хутчэй не вялікая колькасць інфармацыі, я калі б я нічога не ведаў.

Чытайце наступным разам "навінавы" лад жыцця рэдактаркі БЕЛТА Кацярыны Крышэнік

Оценить материал:
Голосов еще нет
распечатать Обсудить в: